جمعه , 24 اردیبهشت 1400 - 3:05
ارز فیات

ارزهای فیات چه ارزهایی هستند؟

به زبان ساده ارز فیات پول قانونی است که قیمت آن را بیشتر یا برابر یک کالای فیزیکی یا کالای دولت صادر کننده خود است که به عنوان پشتوانه ارزش خود را از آن تامین می‎ کند. اکثر کشورهای جهان از ارزهای فیات برای برای خرید کالا و خدمات، سرمایه گذاری و پس انداز استفاده می‎ کنند. ارز فیات در تعیین ارزش پول قانونی جایگزین استاندارد طلا و سایر سیستم ‎های مبتنی بر کالا شد.

ظهور ارزهای فیات

ارز فیات از قرن ها پیش در چین نشات گرفته است. استان چکوان در طی قرن یازدهم اقدام به صدور پول کاغذی کرد. در ابتدا می‎ توان آن را با ابریشم، طلا یا نقره عوض کرد. اما سرانجام کوبلای خان به قدرت رسید و در طول قرن سیزدهم یک سیستم ارزی فیات را جایگزین ارزهای کالایی کرد. مورخان ادعا می‎کنند که این ارز در سقوط امپراطوری مغول بسیار موثر بوده است. همچنین ریشه ریزش، رکود، خرج بیش از حد و تورم نیز به این دوران باز می ‎گردد.

ارز فیات در قرن 17 در اروپا نیز مورد استفاده و استقبال قرار گرفت و توسط اسپانیا، سوئد و هلند تصویب شد. این سیستم در سوئد یک شکست بود و دولت سرانجام آن را برای استاندارد نقره کنار گذاشت. در طول دو قرن بعدی، فرانسه جدید در کانادا، مستعمرات آمریکا و پس از آن دولت فدرال ایالات متحده نیز با استفاده از پول‎ های ناخوشایند آزمایش ‎های مختلفی انجام داد.

در قرن بیستم ایالات متحده دوباره به استفاده از ارزهای مبتنی بر کالا تا حدودی محدود بازگشت. در سال 1933 دولت به کار مبادله پول کاغذ به طلا خاتمه داد. در سال 1972 تحت ریاست جمهوری نیکستون ایالات متحده استاندارد طلا را به طور کامل کنار گذاشت و نابودی طلا را در مقیاس بین المللی نهایی کرد و به سیستم ارزی فیات روی آورد. به این ترتیب این عمل باعث شد تقریبا سراسر جهان ناچار به استفاده از ارزهای فیات شوند.

ارز فیات

ارز فیات در مقابل استانداردهای طلا

سیستم استاندارد طلا اجازه تبدیل اسکناس ‎های کاغذی را به طلا می‎‌داد. در واقع تمام پول کاغذی توسط مقدار محدودی طلا که در اختیار دولت بود پشتیبانی می‌‎شد. بر اساس یک سیستم ارزی مبتنی بر کالا، دولت‎ ها و بانک‌‎ها تنها در صورت داشتن ارزش مساوی از فروشگاه ‎های طلا می‌‎توانند ارز جدید را به اقتصاد خود وارد کنند. این سیستم توانایی دولت در ایجاد پول آنها را صرفا بر اساس عوامل اقتصادی محدود کرده است.

در سویی دیگر تحت سیستم ارزی فیات پول ممکن است به چیز دیگری تبدیل نشود. با پول فیات مقامات می‎ توانند به طور مستقیمی بر ارزش پول خود تاثیر بگذارند و آنها را به شرایط اقتصادی گره بزنند. دولت‎‌ها و بانک‌‎های مرکزی و کشورهایشان کنترل بسیار بیشتری بر سیستم‎ های ارزی دارند. آنها می‎‌توانند به رویدادهای مختلف مالی و بحران‎ ها با ابزارهای مختلفی مانند ایجاد بانکداری ذخیره کسری و اجرای تسهیلات کمی پاسخ دهند.

مدافعان استاندارهای طلا معتقدند که یک سیستم ارزی مبتنی بر کالا از ثبات بیشتری برخوردار است زیر توسط چیزی فیزیکی و ارزشمند پشتیبانی می ‎‎شود. طرفداران ارزهای فیات معتقد هستند که قیمت طلا چیزی جز ثبات نیست! در این زمینه هر دو ارزش ارزهای مبتنی بر کالا و پول فیات می‎ تواند نوسان هایی داشته باشد. اما با وجود یک سیستم ارزی فیات دولت دارای انعطاف پذیری بیشتری باری اقدام در شرایط اضطراری اقتصادی خواهد بود.

نقاط قوت و ضعف استفاده از ارزهای فیات

اقتصاد دانان و سایر کارشناسان مالی در حمایت از ارزهای فیات اتفاق نظر ندارند. مدافعان و مخالفان با شور و اشتیاق در ارتباط با این سیستم ارزی بحث می‎ کنند.

کمبود : پول فیات تحت تاثیر کمبود کالای فیزیکی مانند طلا تحت تاثیر قرار نمی ‎گیرند.

هزینه : تولید ارزهای فیات مقرون به صرفه‎ تر از ارزهای مبتنی بر کالا است.

پاسخگویی : ارزهای فیات به بانک‎ های مرکزی و دولت ‎ها انعطاف پذیری در رسیدگی به بحران‎های اقتصادی را می‎ دهد.

تجارت بین الملل : ارز فیات در اکثر کشورهای جهان مورد استفده قرار می ‎گیرد و این امر را به یک نوع ارز برای تجارت بین الملل تبدیل کرده است.

راحتی : بر خلاف طلا، ارز فیات به ذخایر فیزیکی که نیاز به ذخیره سازی، محافظت، نظارت و سایر خواسته‎ های پر هزینه دارند، متکی نیست.

ارزهای فیات

از نظر تاریخی اجرای سیستم‎ های ارزی فیات به طور معمول منجر به سقوط مالی می‎ شود، که نشان می‎ دهد این سیستم‎ ها برخی از خطرات را به همراه دارند. ارز فیات در مقابل ارز رمزپایه از این نظر مشترک هستند که هیچ یک از آنها توسط کالای فیزیکی پشتیبانی نمی‎ شوند. اما در اینجا نقاط قوت به پایان می‎ رسد. در حالی که دولت ‎ها و بانک ‎های مرکزی کنترل می‎ شوند ارزهای رمزپایه حالتی غیر متمرکز را در پیش گرفته‎ اند که بیشتر به دلیل یک دفتر توزیع شده دیجیتال به نام بلاکچین می ‎باشد.

تفاوت قابل توجه دیگر بین این دو سیستم ارزی نحوه تولید هر یک از این اشکال پول است. بیت کوین نیز مانند اکثر ارزهای رمزپایه یک منبع کنترل شده و محدود دارد. در مقابل با توجه به قضاوت خود درباره نیازهای اقتصادی یک کشور بانک‎ ها می‎توانند از هیچ چیز پول ناچیزی ایجاد کنند. ارزهای رمز نگاری شده به عنوان یک شکل دیجیتالی از پول هیچ همتای فیزیکی ندارند و کاملا بی حاشیه هستند. که این امر سبب می‎ شود آن ها بدون هیچ محدودیتی در معاملات جهانی به کار گرفته شوند. قابل ذکر است بازار ارزهای رمز نگاری شده بسیار کوچکتر از بازار ارز جهانی است و بنابراین نوسانات بیشتری را نسبت به ارزهای سنتی تجربه می‎ کند. این احتمالا یکی از دلایلی است که ارزهای رمز پایه هنوز به طور جهانی پذیرفته نشده ‎اند. اگرچه با رشد و بلوغ اقتصاد رمزنگاری نوسانات احتمالا به شدت کاهش خواهند یافت.

آینده هیچ یک از این ارزها به هیچ وجه به طور کامل روشن و واضح نیست. در حالی که ارزهای رمزپایه هنوز راهی طولانی در پیش دارند. مسلما در آینده با چالش ‎های بیشتری روبه رو خواهند شد. تاریخچه ارزهای فیات آسیب پذیری این شکل از پول را نشان می‎ دهد. این دلیل بزرگی است که بسیاری از مردم در حال بررسی امکانات حرکت به سوی سیستم رمز ارز برای معاملات مالی خود هستند (حداقل در برخی موارد).

درباره ی نوید حکیمی

سردبیر وب سایت تی بیتو، تحلیلگر بازارهای مالی، محقق ارزهای دیجیتال

مطلب پیشنهادی

ونوس XVS

ونوس (XVS) چیست؟ هر آنچه از این ارز دیجیتال باید بدانید

معرفی ارز دیجیتال ونوس (XVS) ونوس یک شبکه معاملاتی غیرمتمرکز (Defi) است که بر روی …

guest
0 دیدگاه ها
Inline Feedbacks
View all comments
0
لطفا نظر خودتون رو با ما به اشتراک بذاریدx
()
x